Search

Bahadır Acuner '87

Kaptan Pilot



Hangi dönemde İtalyan Lisesi’nde okudunuz?

1979 – 1987 döneminde.

İtalyan Lisesi’nde okumayı neden tercih ettiniz?

Bizim zamanımızda yabancı okullar çok revaçtaydı şimdiki gibi. Ama merkezi bir sınav yoktu. Her okulun sınavı ayrı ayrıydı ve ayrı günlerde yapılırdı. Bunların eşgüdümünü kim yapardı bilemiyorum ama şimdi düşününce çok ilginç geliyor :) O zamanlar kafamda Alman Lisesi vardı. Küçük dayım Almanya'da olduğu için o zamanlar annem "bitirince Almanya'da üniversite okur" diye düşünmüş sanırım. O yıllar tabii Türklere Avrupa'da vize uygulanmayan yıllar olduğu için de bu tür işler çok kolaymış. Uzun lafın kısası, Alman Lisesi, Avusturya Lisesi, Robert College (annem bayağı uçmuş burada), İtalyan Lisesi ve sanırım Nişantaşı'nda o zaman İngilizlere ait olan "High School" un sınavlarına girdim. Çok ilginçtir, bizim öğrencilik yıllarımızda şimdi konser salonu olan okulun en üst katındaki bölüm spor salonuydu. ( Palestra degil mi? :) ) Orada girdiğimi hatırlıyorum sınava. Benim en çok ilgimi o klasik sıralarımız çekmişti. Tabii ki o sıralar için girmedim okula ama o zamandan aklımda kalmış. Hala o enstantane gözümün önünde gibi. Sonuçta adını yazmış olduğum okullardan Avusturya Lisesi'ne yedek listeden girmiştim. Italyan'a ise asil listeden. Annem o zaman benim için doğru kararları vermiş. Doğru işler yapmış. İnsanın böyle bir ebeveynin olması çok şanslı bir şey.

Biraz kendinizden ve neler yaptığınızdan bahseder misiniz?

Değişik bir kişiliğim var. Okulda (hatta üniversitede de) inektim, sanırım sonradan mı açıldım yoksa benim içimde her zaman vardı da o sonradan mı patladı bilmiyorum ama çok maceracı bir kişiliğim var. Kimi arkadaşlarımız okulu bitirip, üniversiteye girip iş sahibi oldular. Kimileri artık emekli bile oldular. Ancak ben resmen dünya kazan ben kepçe örneği gibi dolandım durdum. Okuldan sonra üniversite okumaya Ankara'ya gittim. İki yıllık bölüm ve bir yıllık hazırlık derken kendimi tekrar İstanbul'da buldum. Mezuniyet sonrası Pamukbank'ta ve YKB Teknoloji kolu olan bir şirkette programcı olarak çalıştım. Sonra o beni kesmeyince biriktirdiğim paralarla gittim Amerika'da ekonomi okudum. 2000 yılında hani çok büyük bir felaket olacaktı, büyük sistemler çökecekti ya. O nedenle Türkiye'deki iş deneyimimi kullanarak orada iş buldum ve Amerika'da kaldım. 1992 yılından 2018 yılına kadar Amerika'nın değişik şehirlerinde yaşadıktan sonra 2018 yılında Çek Cumhuriyeti'ne taşındım. O da gönlümü çalan güzel bir İzmir'li nedeni ile oldu. 1994 yılında, doğduğumdan beri aşık olduğum Asuman'la tanıştım (Asuman = Gökyüzü). Okul yıllarında bile gökyüzüne bakar, geçen uçaklara, helikopterlere kafayı kaldırırdık. O zamanlar Rambo gibi filmler moda olduğu için sınıf arkadaşlarım Kaan Akdemir, Cem Aydaş göğe bakar "bizimkiler" diye bağırır savaş sahneleri canlandırırdık :) 1994 yılında ilk uçuşumu yaptıktan sonra havacılığa devam etme kararı aldım. 2002 yılında Amerika'da bir uçuş okulu kurdum. Tek uçakla başladığım operasyonu 13 uçağa kadar ilerlettim. 2008 yılında havayollarında işe girdim ama kriz nedeni ile çıkarıldım. 2011 yılında bir uçağım uçuş öğretmenlerinden biri tarafından gece 2:00’de çalındı ve sonrasında uçuş öğretmeni ile iki arkadaşı uçak kazasında öldüler. 2013 yılında her şeyimi kaybedip, iflas ettim. Hayata sıfırdan başlamak neymiş o zaman anladım. Şimdi Amerika'da bir havayolunda 747 uçuruyorum. Ölene kadar ya da 65 yaşına kadar da bu devam edecek sanırım :)

İtalyan Lisesi’nin hayatınızdaki yerini nasıl tanımlarsınız?

IMI benim için gerçekten ergenlik yıllarımda çok zor geçen günleri hatırlattığı gibi hayat boyu devam eden arkadaşlıkların da temelini atmıştır. Üniversiteye hazırlanırken çok nefret etmiştim okuldan. Bir de Orta 3 'te :) İtalyan Lisesi tarihinde Orta 3’te ayrılmak isteyen tek öğrenci ben olmuş olabilirim. Orta 3’te Fen Lisesi sınavlarına girmiştim. Sınavlar iki aşamalıydı. İlk aşamayı kazandım. Hatta bayağı olay olmuştu o zamanlar. Ancak ikinci aşamayı geçemedim. Bizim lisenin matematik ve fen derslerinde yeterince iyi olamamasını, Latince gibi bir saçmalığı okumamızı sevmezdim. Oysa Professore Kostandov’un derslerini, özellikle de fiziği çok severdim. Şu an geriye baktığımda "iyi ki İtalyan Liseliyim" diyorum. O zamandan bu zamana o kadar çok arkadaşlığım devam ediyor ki anlatamam. Bizim sınıf mezunlarının Whatsapp grubu hala aktif bir şekilde devam ediyor. Yılda bir kaç kez toplanıyoruz. Hatta Korona nedeni ile Zoom kullanarak toplantı yaptık. O kadar bağlıyız birbirimize. Bu hayatta bulunmaz bir nimet. Onun dışında 30’lu yaşlarıma geldiğim zaman ve dünyanın dört bir yanına gitmiş gelmiş bir insan olarak anladım IMI’nin değerini. Bize hayat felsefesi, dünya görüşü olarak aşılananlar eşi benzeri bulunmayacak şeylerdi. Bizden iyi birer vatandaş, yurttaş çıkartmış IMI. O nedenle annem doğru seçimi yapmış diyorum :)

Bir okuldaşımız size ne için ve nasıl ulaşabilir?

Ne için olursa. Yıllardır görüşmemiş okuldaşlarımız da olur. Sohbet etmek için olabilir. Havacılık konusunda olabilir.

Copyright © 2020 - İtalyan Liseliler Derneği - Her Hakkı Saklıdır.